பரதநாட்டியம்

இன்றைய Bharatanatyam எனக் குழுவாக்கப்படும் practices, devadasi performers மற்றும் nattuvanars உள்ளிட்ட hereditary communities தாங்கிய sophisticated dance-music traditions-இல் இருந்து வந்தவை. அவற்றை sacred service அல்லது colonial caricature என இரண்டு முனைகளில் ஒன்றாகச் சுருக்க முடியாது.

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் anti-nautch politics, reform campaigns மற்றும் revival movements hereditary performance worlds-ஐ தாக்கியும் மாற்றியும் அமைத்தன. Music Academy 1930களில் public debate மற்றும் dance presentation-க்கு இடமளித்தது.

E. Krishna Iyer, Rukmini Devi Arundale, Balasaraswati போன்ற figures வெவ்வேறு பார்வைகளை வடிவமைத்தனர். ஆனால் அவர்களில் யாரும் கலைக்கு ஒரே founder என்று கூறப்படவில்லை; modern history பல unequal positions-இல் நடந்த collective transformation.

பொதுவாகக் கற்பிக்கப்படும் margam-இல் alarippu, jatiswaram, shabdam, varnam, padam அல்லது javali, tillana போன்ற items வரலாம். ஆனால் school, lineage, theme, time, venue ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் sequence மாறும்.

Nritta என்பது abstract rhythmic movement; nritya movement மற்றும் text-இன் expressive meaning; natya dramatic representation. இவை performance-இல் முற்றிலும் பிரிந்த பெட்டிகளாக அல்ல, ஒன்றோடொன்று கலந்த வடிவமாகச் செயல்படுகின்றன.

Abhinaya உடல், gesture, முகபாவம், உரை, costume, inner affect ஆகியவற்றால் உருவாகலாம். Mudra அல்லது hasta-களை universal sign language போல பார்க்கக்கூடாது; அவற்றின் அர்த்தம் sequence, context, orientation மற்றும் dramatic frame-ஐச் சார்ந்தது.

ஒரு recital collaborative event. Nattuvanar rhythmic passages-ஐ நடத்துகிறார்; vocalist text மற்றும் music interpretation-ஐ ஏந்துகிறார்; mridangam, violin, flute போன்றவர்கள் dancer-ஐ ஆதரிக்கின்றனர். Solo dance என்று சொல்வது accompanying artists-ஐ மறைக்கக்கூடாது.

பயிற்சி adavus, posture, strength, flexibility, rhythm, repertoire, language, music, abhinaya, stage etiquette ஆகியவற்றை சேர்க்கிறது. Gurukula ideal, private classes, universities, academies, online classes, diaspora schools ஆகியவை இன்று ஒன்றாகவே உள்ளன.

Arangetram பல schools-இல் ஒரு முக்கிய presentation ஆக இருக்கலாம்; அது learning முடிந்துவிட்டது என்று அர்த்தமில்லை. Global practice புதிய audience மற்றும் choreography-ஐ உருவாக்கியதுடன் caste, gender, ownership, devotional authority, labour credit போன்ற கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது.

Celebratory revival narrative சில prominent 20ஆம் நூற்றாண்டு reformers-ஐ முன்னிறுத்தும்போது, repertoire, teaching, performance ஆகியவற்றைத் தாங்கிய hereditary artists-ஐச் சிறிதாக்கிவிடலாம். அதனைத் திருத்துவது அவசியம்; அதே சமயம் பழைய unequal social system-ஐ romanticize செய்யக்கூடாது.

இன்றைய விவாதங்கள் caste access, gender, sexuality, devotional authority, institutional power, funding, tradition borrowing ஆகியவற்றைச் சுற்றி நடைபெறுகின்றன. ஒரு community position மட்டுமே உள்ளது என்று கூற முடியாது.

பொறுப்பான வாசிப்பு technical achievement, devotional experience, hereditary knowledge, modern choreography, social critique ஆகியவற்றை ஒரே frame-இல் வைத்துப் பார்க்கிறது; promotional அல்லது devotional overstatement இங்கு தவிர்க்கப்படுகிறது.